Connect with us

Historia

Bajki E.L. Kos z cyklu 100 Bajek …

Opublikowano

w

bajka o chłopci grafika

Bajka z cyklu 100 Bajek na 100.lecie urodzin św. Jana Pawła II. Wasze bajki!

Jak uczcić setne urodziny Kogoś kto miał wpływ na wiele pokoleń Polek i Polaków? Już wiemy, że na różne sposoby. Nasza redakcja wraz z Pasieką -zajęcia dla dzieci zaprosiły do konkursu z św. Janem Pawłem w centrum. Tym samym z wielką przyjemnością publikujemy zwycięskie prace przesłane przez mieszkańców ziemi myślenickiej na konkurs pn. „100 Bajek na 100. lecie urodzin św. Jana Pawła II.”

Kilka filmów i kilkanaście prac w formie papierowej na przestrzeni maja i czerwca br. publikować będziemy na łamach naszej telewizji Myślenice iTV. Dziś dwie bajki przybliżające nauczanie wielkiego Polaka, papieża Jana Pawła II. Poniżej prezentujemy bajki „O chłopcu który uratował swoją duszę„,   „Przyjaciele”,  „Babcia Julcia„,  „Pierwszy września„, autorstwa E.L. Kos.


                               O chłopcu który uratował swoją duszę.

Piotruś obudził się wcześnie. Jak zwykle. Lubił poleżeć chwile w łóżeczku , pomarzyć zanim wstanie mamusia, tatuś i Tomaszek. Słońce wpadło przez niebieskie chmurkowate firanki. Piotruś przymknął oczy. Promyk słońca wydłużał się, wydłużał i dosięgnął jego rzęs. Zatańczył kolorowo tęczowo i zniknął pod powiekami. Uśmiechnął się do siebie. 

Usłyszał cichutki szmer i miarowe tupkanie ślizgających się pazurów po podłodze. Za chwile mokry nos trąci delikatnie , wysunięte spod kołdry ramie Piotrusia.  Fafik  odbierze swoją codzienną porcję miłości. Potem  długi spacer, łapanie w locie patyków i odszukiwanie zaplątanych w trawę kamieni. 

Piotruś poczuł zapach przypalającego się  mleka. To oznaczało  że mamusia wstała i przygotowuje  zupę mleczna  z lanymi kluseczkami. Jego ulubioną. 

Piotruś przeciągnął się. Nie wstawał z łóżeczka. Czekał na tatusia i jego coroczne powitanie lata. 

Tomaszek chrapnął w swoim łóżku, przewrócił się na drugi bok i spał dalej. Tomaszek był młodszym bratem Piotrusia, rumianym pucułowatym chłopcem z czupryną brązowych sprężynek, ciepłymi orzechowymi oczyma w których zawsze czaiły się wesołe iskierki. Tomaszek był też absolutnym wielbicielem dżemu. Gdyby nie mamusia i jej próby wprowadzenia nowych smaków Tomaszek jadłby dżem na śniadanie obiad i kolację, co gorsza i na Boże Narodzenie. Było to powodem buntu starszego brata,  który w piątek musiał   rezygnować z jedzenia swojej  ulubionej kiełbaski, na rzecz dżemu. 

Tatuś który zawsze potrafił znaleźć rozwiązanie w każdej sytuacji  i tutaj stanął na wysokości zadania. Umówił się z Tomaszkiem że ten w piątki będzie jadał  ser. Tomaszek nie był z tego powodu specjalnie szczęśliwy. Na początku próbował nawet chować ser w różnych miejscach. Do czasu kiedy pani Ola, nauczycielka Piotrusia z pierwszej klasy, znalazła plasterek sera w jego zeszycie do matematyki. Wyniknęła z tego okropna draka.  Tomaszek  przyznał się ze to on ukrył tam swój piątkowy ser  i obiecał że nigdy tego więcej nie zrobi.  I dotrzymał słowa. 

„Gdy dzwoneczek się odezwie biegniemy do szkółki by się uczyć wiedzę zbierać pracować jak pszczółki. A gdy dzwonek raz ostatni zawezwał do szkoły , czas wakacji nam oznajmi …tatuś  stał w  drzwiach w swoim błękitnym wakacyjnym  podkoszulku i stalowych szortach. Śpiewał swoja czarodziejska piosenkę która miała zapewnić wyśmienitą pogodę tego  lata.. Piotruś nawet podejrzewał że tatuś jest czarodziej bo  kiedyś  odstraszył deszczowe chmury rytualnym ściąganiem szalika i palta, wraz z zaklęciem słoneczkotwórczym” a-le mi go-rą-co” powtórzonym kilkakrotnie, ale nie miał na to  dowodów jak twierdził Adamek , jego  kolega z ławki. 

Chłopcy! Wstawajcie, pora śniadania! Słychać było głos mamusi dobiegający z kuchni. Fafik zaszczekał radośnie. Chyba myślał że jest jednym z chłopców. Wyprzedził wszystkich i rozsiadł się na krześle przy stole. Fafik niezmiennie próbował siedzieć na krześle tatusia a  tatuś niezmiennie dawał mu do zrozumienia że to tatusiowe krzesło. 

„To dziś!” –pomyślał  Piotruś. „Dziś jedziemy na wakacje do babci i dziadka!”

Po śniadaniu tatuś odprowadził chłopców na stacje. Mamusia zapakowała każdemu paczkę z kanapkami, butelkę z sokiem malinowym i po kilka słodkich bułeczek. Tatuś upewnił się że walizka dziadka jest dobrze umocowana pasami. Walizka była brązowa, miała łatę w kształcie Afryki o kolorze mocnej czekolady, pamiątka po tym jak dziadek wylał na nią swój płyn na porost włosów. Piotruś nie rozumiał dlaczego dziadek co wieczór smaruje głowę tym oleistym płynem o zapachu naftaliny. Babcia i tak go kochała a przedłużone czoło wyglądało tak szlachetnie. Tak mówiła babcia , Piotruś nie wiedział o co babci chodzi , ale kochał bardzo oboje. Fascynowało go też to  w jaki sposób dziadek wyciąga szczękę. Próbował kiedyś tej sztuki ale nigdy mu się  nie udało.

Właśnie jechali do dziadków na wakacje. Tatuś poprosił jedną gruba panią która jechała do Poznania żeby doglądnęła chłopców. Piotruś trochę się   obruszył. Miał już prawie 8 lat i czuł się bardzo dorosły. Ale nie chciał robić mamusi przykrości, pomyślał że przełknie tę zniewagę bo mamusia wyglądała na bardziej uspokojoną. W przedziale siedział też wysoki barczysty pan o ciemnej ogorzałej twarzy i młoda panienka. Piotruś na początku nie zwrócił na nich uwagi ale po chwili pomyślał że ci dorośli zachowują się śmiesznie i zaczął obserwować pana i panienkę. Na początku nic do siebie nie mówili ale spoglądali na siebie raz pan znad gazety kiedy panienka nie patrzyła a potem panienka znad książki zerknęła na pana udającego że czyta gazetę. Piotrusia znudziło obserwowanie dorosłych i ich dziwnych spraw i zajął się oglądaniem  przesuwających  się za oknem obrazów. Lubił swoją samotność w obecności innych. Tajemnice swoich myśli które wybiegały ponad to co się działo.

C:\Users\PC\Downloads\95569283_569282877028879_1916039787542740992_n.jpg

                                                              Przyjaciele

Do Natana przyjechali kuzyni  z Niemiec, z rodzicami. Piotruś mu trochę zazdrościł, bo on i całe jego  rodzeństwo mogli spać   na podłoże, zupełnie jak pod namiotem. Dziadkowie nigdy by na to nie pozwolili. Babcia ciągle drżała o korzonki.  Chodziło chyba  o to żeby im we śnie  korzonki nie wyrosły i nie zniszczyły  podłogi. Piotruś rozśmieszała ta wizja. Ich dwóch wrośniętych z  zielonymi korzonkami w podłodze.  Chciał  nawet zrobić  z Tomaszkiem  taki eksperyment, ale skończyła się zielona włóczka gdzieś w połowie brzucha Tomaszka a gwoździki wykrzywiły się podczas wbijania  w podłogę . No i za nic nie  udawało się unieruchomić Tomaszka.  Włóczka gilgała go w nos i wiercił się niemiłosiernie. 

Pobyt niemieckiej rodziny Natana przedłużał się . Podobno stali się uciekinierami i nie mogli wrócić do swojego domu. A wujek Natana stracił swój sklep i nikt już nie chciał robić z nim interesów.  Piotruś nie bardzo zrozumiał o co chodziło ale Natan  powiedział, że jego wujek powiedział że jeden ważny pan  w Niemczech powiedział że dziadek Natana  jest  krwiopijca, albo wampirem, Natan  nie wiedział  tego dokładnie, Nawet próbował przyuważyć czy dziadkowi nie wyrastają kły i czy nie boi się czosnku. Ale nie udało mu się go  na niczym takim  przyłapać. Tym bardziej że w piątkową uroczysta kolacje babcia Sara podała jak zwykle gefilte fisz oraz  czulent pachnący bardzo intensywnie czosnkiem..  Uspokoiło go to trochę,  ale nie przestał sprawdzać czy aby jemu nie wyrastają takie kły…był przecież synem swojego ojca który był synem swojego ojca.   Coraz dziwniejsze pogłoski krążyły po mieście. Ludzie zaczęli  mówił   że dziadek Natana ukrzyżował pana Jezusa. Ale to , to już było zupełnie niemożliwe bo chociaż  dziadek Natana był bardzo stary to pan Jezus żył jeszcze dawniej. Chyba tak dawno jak  dinozaury nawet. Poza tym dziadek Natana nie mógłby nikogo skrzywdzić. Co dziennie rano owijał się biało niebieskim płótnem, zaplatał na ręce skórzany pasek, i modlił się kiwając nad książka pełna tajemniczych czarnych znaczków. Potem ubierał się w swoje odświętne ubranie i szedł  do domu modlitwy. Wyglądał  trochę tak jak święty Mikołaj,  z tą  swoją srebrną broda, zakręconymi srebrnymi bakami.  Piotruś pomyślał że najlepiej   zapytać o to wszystko księdza Stanisława po mszy. Jak pomyślał tak zrobił wprawiając swoim pytaniem  w zakłopotanie babcie,  która trzymała go za rękę.  

 Ksiądz Stanisław zawsze rumiany jak bułeczka, kiedy usłyszał  pytanie,  otarł pot z czoła biała chustka, a potem  uśmiechnął się smutno i powiedział że Pana Jezusa ukrzyżowały nasze grzechy i ani dziadek Natana ani jego tata,  ani Natan nie są za to odpowiedzialni. Powiedział też że Pan Jezus jest starszy od dinozaurów . Dodał   ze Piotruś ma   kochać wszystkich tak jak samego siebie,  choćby ten ktoś  bardzo się od niego różnił. .  Kazał obiecać Piotrusiowi że nigdy o tym nie zapomni. Piotruś ucieszył się z tej obietnicy. Tomaszek miała kręcone włosy jak Moszem  z podwórka.   A Piotruś  bardzo kochał Tomaszka.

 Natan zamartwiał się tym co mówili dorośli. Śniły mu się straszne sny, raz widział nawet zdechłego konia pod pomnikiem Mickiewicza i tłumy wojska przechodzące ulicami miasta, spalone domy a potem  wysadzony most nad Wisłokiem.   Na dodatek  Jego mama całymi dniami płakała, a tata i wujek Bernard szykowali się  do wielkiej ucieczki i zbierali zapasy na czas tułaczki.  Tylko  Babcia Sara, powiedziała że  ona nigdzie nie wybiera.  

C:\Users\PC\Downloads\95332452_253170302705052_9185331730557435904_n.jpg

                                                         Babcia Julcia

Piotruś nie wiedział kiedy w ich życiu pojawiła się Babcia Julcia. Mamusi mówiła o niej przyszywana babcia. Piotruś zastanawiał się dlaczego, Już bardziej pasowałoby do niej przycerowana ,  bo babcia Julcia często cerował potargane rajstopki i skarpety , nawet potrafiła zaszyć dziurę na pupie kiedy to Piotruś niechcący zawisnął na drzewie na oczach Gosi ulubione koleżanki z ochronki,  próbując pochwalić się przed nią że potrafi skoczyć z trzeciej gałęzi. Babcia Julcia zachowa się wtedy morowo…zauważyła przez okno dyndającego na gałęzi Piotrusia i przytomnie podbiegła, ściągnęła go i głośno tak żeby wszyscy słyszeli  powiedziała : dziękuje   Piotrusiu! Wytrzymałość tego materiału pozostawia wiele do życzenia. Niestety nie możemy uszyć z niego kombinezonów ochronnych na tę straszliwie niebezpieczną absolutnie tajemnicza wyprawę.” I mrugnęła do niego porozumiewawczo. Gosia była zachwycona tym że Piotruś jest tak dzielny i bohaterski by na swojej własnej pupie robić tak niebezpieczne eksperymenty i na dodatek była zafascynowana ową tajemniczą niebezpieczna wyprawa dla dobra ludzkości. To że dla dobra ludzkości to już dodał sam Piotruś. Co najważniejsze dziura na pupie została zacerowana, a mamusia niczego nie zauważyła  i co najważniejsze  został uratowany Piotrusiowy honor!

Babcia Julcia dzielnie wzięła też na siebie winę za pomalowaną węglem  kuchenną sień, kiedy to z Tomaszkiem próbowali zatrzymać cienie orła białego i tygrysa szablo zębnego które stworzyli ze ścierki i widelca… babcia Julcia powiedział że zrobiła to sama aby zdopingować tatusia do odświeżenia kuchni…i choć mamusia wydawała się skonfundowana, nic nie powiedziała. Z babcią Julcią mieli swe tajemnicze tajemnice…jedną z nich była działalność teatru Jupito.

Rodzice raz w tygodniu w sobotnie popołudnie szli do teatru lub kina i zostawiali chłopców pod opieka babci Julci. Wtedy odbywał się ich własny domowy teatr  dla którego nazwa została stworzona  z imienia dyrektorki teatru babci Julci i dwóch  głównych aktorów. Był jeszcze Fafik który czasami był  wiernym psem, czasami wiernym koniem a czasami tygrysem. Ulubiona sztuka Piotrusia był cykl „O Piotrusiu traktorku” Wystawiany był w starej dużej szafie, trochę ciemnej i strasznej, skrzypiącej, pachnącej starym drewnem,  naftalina i tajemnicą. 

Skończyły się wakacje. Tego dnia Piotruś miał zacząć kolejny rok swojej edukacji. Czuł motyle w brzuchu. Bardzo cieszył się,  że spotka kolegów Adamka, Stasia , Karolka, Antka, Jurka. Nawet myślał z radością o spotkaniu Zosi koleżanki z klasy która zawsze częstowała Antka swoim drugim śniadaniem. Robiła to tak by nie czuł się urażony. Wszyscy wiedzieli że u nich w domu się nie przelewa. Antek nosił  buty  po starszym bracie, za duże i z podklejonymi kartonem podeszwami, który rozmiękał na deszczu. Kiedy rozmiękały dokumentnie,   Antek ściągał buty i chodził boso, lub grał w piłkę. Najchętniej  grał na bramce. Piotruś zazdrościł mu tej umiejętności.   Zośka zaimponował mu kiedy Złośliwy Rysiek – jak nazywali kolegę z trzeciej klasy, postrach wszystkich pierwszoklasistów, dostał od niej fangę w nos za naśmiewanie się z  za dużych butów Antka. Wszyscy chłopcy darzyli Zośkę szacunkiem a nawet pozwalali się jej ze sobą bawić. 

                                                  Pierwszy września

Tego dnia Piotruś nie zaczął kolejnego roku swojej edukacji…

Tego poranka Tatuś jak co dzień przyszedł do ich pokoju ze swoja piosenką ale brzmiała jakoś smutniej. Obok tatusia stała mamusia I była bardzo smutna. Piotruś potrafił to rozpoznać ponieważ jej oczy, zawsze  tak bardzo błękitne  stawały się szare. 

Przytuliła Piotrusia mocno, nawet zbyt mocno ale nie chciał protestować , był dzielnym chłopcem. Tatuś wziął na ręce jeszcze na wpół śpiącego  Tomaszka i pocałował w czoło. Potem powiedział  – “Chłopcy zostaniecie dziś  z nami w domu. ”Piotruś nie chciał się dopytywać, zawsze słuchał swoich rodziców, postanowił poczekać na rozwój sytuacji. 

Ale sytuacja się nie zmieniła, każdego ranka  przez kolejne dni zostawali z Tomaszkiem w domu a rodzice robili się coraz smutniejsi. 

Po kilku dniach rodzice pozwolili mu wyjść pobawić się na podwórku. Od chłopaków dowiedział się , że jest wojna. Nie wiedział co to takiego. Czasami bawili się w wojnę Indian i kowbojów ale taka zabawa zawsze kończyła się zawarciem pokoju. Wierzył gorąco  , że teraz też tak będzie. Z każdym dniem docierały do niego coraz smutniejsze wiadomości. Pewnego dnia Rysiek przybiegł do nich na podwórko i powiedział ,  z nieskrywaną satysfakcją, że wywożą rodzinę Moszego i Natana. „Gdzie wywożą”? – zapytał Piotruś. Ale Rysiek nie wiedział. Piotruś bardzo się zmartwił. Lubił babcię Sarę, rodziców Moszego i Natana, byli dobrymi ludźmi, dobrymi sąsiadami. Tyle nowych rzeczy się od nich nauczył. Zawsze okazywali mu tyle dobroci. Najbardziej lubił gdy po każdej wizycie u nich odkrywał w kieszeni palta czekoladkę. Pytał kiedyś kto ją tam umieścił, ale babcia Sara z tajemniczym uśmiechem pokręciła głowa, że nie wie. Piotruś udawał, że jej wierzy. To była ich taka mała tajemnica. 

Piotruś bardzo się zmartwił tą wiadomością.  Nie chciał by jego przyjaciele wyjeżdżali. Długo myślał co zrobić . Pewnego dnia  usłyszał wewnętrzny  głos – „wymagaj od siebie Piotrusiu , choćby inni od ciebie nie wymagali…” Nie do końca wiedział co to oznacza i skąd wziął się ten głos w jego głowie… ale postanowił działać. Już wiedział co zrobi – ukryje swoich przyjaciół! Poszedł do babci Julci by  wtajemniczyć ją w swój plan i prosić o pomoc. Nie musiał jej długo przekonywać. Babcia zgodziła się od razu. Pomogła mu opróżnić szafę, która ze sceny teatralnej stała się tajemniczą kryjówką. Przesunęła ją w kierunku schowka na szczotki, małej , niskiej wnęki gdzie składowane były miotły i wiadro na węgiel. Udało się nawet powiększyć miejsce schronienia przez wyciągnięcie drewnianego  tyłu szafy i zastąpienie go dwoma kawałkami dykty. Tak by wyciągając jeden umożliwić  łatwy dostęp do schowka za szafą. Wszystko było gotowe. Babcia Julcia wzięła na siebie rozmowę z rodzicami Moszego i Natana. Zgodzili się,  ale tylko połowicznie. Pozwolili  na to by ukryć  chłopców, oni jednak musieli wyjechać. Piotruś bardzo się ucieszył że zostaną z nimi. Był naprawdę szczęśliwy! Czuł, jakby ratując swoich kolegów ratował cały świat!

                                                             KONIEC


Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami z naszego regionu subskrybuj nasz kanał:

Dziennikarz, trener kompetencji miękkich, praktyk zmian któremu na sercu leży podnoszenie jakości życia społeczności lokalnej. Absolwentka Zarządzania na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. W pracy to człowiek jest dla mnie największą wartością. Cenię pasjonatów oraz lokalny potencjał: społeczny, kulturalny, turystyczny oraz ekonomiczny. Moją misją jest promowanie tego co dobre w naszym regionie. Jestem szczęśliwą mamą dwójki dzieci oraz od piętnastu lat żoną tego samego męża.

Gmina Myślenice

Skrzydlate Myślenice. Wystawa w Muzeum Niepodległości i Piknik Lotniczy na myślenickim Rynku

Opublikowano

w

Skrzydlate Myślenice. Wystawa w Muzeum Niepodległości i Piknik Lotniczy na myślenickim Rynku

 

Projektu #SKRZYDLATEMYŚLENICE realizowany jest przez Muzeum Niepodległości w Myślenicach w jego ramach odbędzie się Piknik lotniczy.

 
Sobota 1 października 2022 r. w godzinach 11.00 – 16.00. 
 
Może być zdjęciem przedstawiającym tekst „680MSL MYŚLENIC Jarosław Szlachetka zaprasza Muzeum Niepodległości w Myślenicach PIKNIK PIKNIK LOTNICZY W programie m.în. rekonstrukcja historyczna warsztaty naukowe inneatrakcje 1PAŻDZIERNIKA 2022 OD 11.00 DO RYNEK w MYSLENICACH RAMACH PROJEKTU: SKRZYDLATE MYSL ENICE Dofinansowano środków Programu Wieloletniego NIEPODLEGŁA lata 2017-2022 ramach Rządowego Programu Dotacyjnego Dotacy nego „Koalicje dla Niepodległej niepodapła MYŚLENICKI OŚRODEK KULTURY SPORTU PARTNERZY: Muzeum FPODLEGŁOŚCI MYŚLENICACH CENTRUM wun0 IBAOIOEN.MEI PATRONI MEDIALNI: MYŚLENICKA SEDÃO LGD ZEM MYŚLENOKEJ”
 
Organizatorzy przygotowali liczne atrakcje związane z lotnictwem i historią lotników pochodzących z ziemi myślenickiej.
Będzie krótka gra miejska dla rodzin, stoisko z warsztatami plastycznymi i lotniczymi grami (planszowymi, a także ruchowymi) oraz stanowisko doświadczalne Centrum Edukacji Cogiteon, które pokaże, jak to jest, że samoloty latają. Dopełnieniem będzie spotkanie z grupę rekonstrukcji lotnictwa polskiego oraz kącik gastronomiczny (z jadalnymi chmurami).
 
Partnerami wydarzenia, którzy przygotują swoje stoiska edukacyjne są: Myślenicki Ośrodek Kultury i Sportu, Centrum Usług Społecznych w Myślenicach, Miejska Biblioteka Publiczna im. ks. Jana Kruczka w Myślenicach, Szkoła Podstawowa Nr 2 im. Bohaterów Westerplatte w Myślenicach.
 
Ponadto w ramach projektu #SKRZYDLATEMYŚLENICE
zorganizowana będzie wystawa „Skrzydlate Myślenice”, otwarcie dnia 30 września godz. 17:00 w Muzeum Niepodległości ul. Traugutta 11, wystawa czynna będzie od 30 września do 13 listopada.
 
Skrzydlate Myślenice. Wystawa w Muzeum Niepodległości i Piknik Lotniczy na myślenickim Rynku
 
 
informacje: Muzeum Niepodległości w Myślenicach
 

Kontynuuj czytanie

Gmina Wiśniowa

Obserwatorium Astronomiczne na Lubomirze pod okiem młodych odkrywców astronomii

Opublikowano

w

Obserwatorium Astronomiczne na Lubomirze pod  okiem młodych odkrywców astronomii

Dokładnie sto lat temu bo w 1922 roku na Górze Lubomir rozpoczęła się działalność astronomiczna. Na miejscu aktualnego Obserwatorium Astronomicznego bowiem, stanęła bowiem Stacja Obserwacyjna, która była filią Obserwatorium Krakowskiego. Pomimo licznych sukcesów, historia drugiej wojny światowej nie oszczędziła tego miejsca- stacja została zrównana z ziemią. Na szczęście wysiłkiem wielu osób, po latach, Obserwatorium udało się odbudować a z jego dobrodziejstw można na co dzień korzystać. 

Zapraszamy na filmowe odkrywanie Obserwatorium Astronomicznego na Lubomirze wspólnie z dziećmi i młodzieżą z gminy Wiśniowa, które brały udział w wakacyjnych warsztatach filmowo- dziennikarskich realizowanych przez Myślenice iTV Telewizję Regionu Południe .

Film powstał podczas Warsztatów Dziennikarskich organizowanych przez GOKiS Wiśniowa.
Projekt był współfinansowany ze środków gminy Wiśniowa, w ramach realizacji programu profilaktyki rozwiązywania problemów alkoholowych oraz przeciwdziałania narkomanii w 2022 r.

Kontynuuj czytanie

Gmina Myślenice

Perły Myślenic. Rok 1973. Koń przy studni „Tereska” w Rynku myślenickim

Opublikowano

w

Perły Myślenic. Rok 1973. Koń przy studni „Tereska” w Rynku myślenickim

Gmina Myślenice: Ponieważ ocalenie od zapomnienia to jeden z celów działania Myślenice iTV, dlatego z wielką przyjemnością przedstawiamy Państwu kolejny artykuł z serii Perły Myślenic czyli archiwalne Myślenice okiem i piórem Józefa Stanisława Błachuta. Rok 1973. Koń przy studni „Tereska” w Rynku myślenickim.

 Perły Myślenic. Rok 1973. Koń przy studni „Tereska” w Rynku myślenickim 

Studnię wzniesiono w 1893 roku na miejscu popularnej sadzawki niedługo po uruchomianiu w Myślenicach wodociągów. Wówczas wodę do niej doprowadzano drewnianymi rurami, aż ze źródła wodnego przy Studzience na Stradomiu. Po drodze istniało kilka punktów czerpalnych wzdłuż ulicy Niepodległości, z których korzystali mieszkańcy. W latach późniejszych drewniane rury zastąpiono metalowymi. Zapewne wielu myśleniczan pamięta przedostatni taki punkt czerpalny o secesyjnym wzorze usytuowany był na południowej ścianie, po lewej stronie obok wejścia do budynku Straży Pożarnej w Śródmieściu. 

Perły Myślenic. Rok 1973. Koń przy studni „Tereska” w Rynku myślenickim

Prawdopodobnie w latach 80. ub. wieku ten piękny secesyjny punkt czerpalny zniknął ze ściany tego budynku. Nikt ze znanych mi starszych myśleniczan nie potrafił wyjaśnić mi okoliczności jego demontażu. W czasie gdy w Rynku myślenickim odbywały się jarmarki, studnia „Tereska” stanowiła miejsce pojenia zwierząt, z którymi przybywali tu rolnicy, rzemieślnicy i handlarze. Popularna „Tereska” jest jednym z głównych symboli naszego miasta. Autor zdjęcia Józef Stanisław Błachut.

blachut jozef

 

Józef Stanisław Błachut – rodowity myśleniczanin, fotograf dokumentalista, pasjonat historii miasta oraz losów ludzi z nim związanych. Kolekcjoner starych pocztówek i fotografii Myślenic.

 

 

 

Perły Myślenic 136/36/2022

Kontynuuj czytanie

Wydarzenia

wrzesień 2022
PWŚCPSN
    1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30   
« sie   paź »

youtube

Najczęściej czytane